Anna Kapusta

Od rytuału do mitu? Teatr Śmierci Tadeusza Kantora jako fakt antropologiczny

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2011

Książka prezentuje teorię rytuału i mitu (rozumianego jako postazapis rytuału) wyeksponowaną przez Kantora w kodzie językowym dzieła sztuki. Ekspozycja ta sprawia, iż Kantorowy Teatr Śmierci jest ujętą w kategoriach estetycznych teorią antropologiczną.

Dwa, centralne dla Teatru Śmierci senase (wraz z ich partyturami): Umarła klasa oraz Wielopole, Wielopole rozpatrywane są w świetle pojęć antropologicznych działania rytualnego (seansu) i jego partyturowej werbalizacji (mitu). Perspektywa ta służy charakterystyce wypracowanego w koncepcji Kantora znaku teatralnego: dwuetapowego procesu estetycznych ekwiwalencji tworzonych przez artystę w celu diagnozy społeczeństwa.

POLECONE EKSPRESEM

  • Summer Seminars
  • Wystawianie historii. Teatralne obrazy przeszłości
  • Philosophers & Thespians. Thinking Performance
  • Formy zapomnienia
  • Pamięć zbiorowa i kulturowa. Współczesna perspektywa niemiecka
  • Pamięć kulturowa
  • Pisma. Tom 1. Metamorfozy. Teksty o latach 1934–1974
  • Pisma. Tom 2. Teatr śmierci, teksty z lat 1977–1984
  • Pisma. Tom 3. Dalej już nic… Teksty z lat 1985–1990
  • Projekty intymnego teatru śmierci. Wyspiański – Leśmian – Kantor
  • Tadeusz Kantor i Artyści Teatru Cricot 2 (dokumenty i materiały), t. I
  • Od rytuału do mitu?
  • Gdzie są niegdysiejsze śniegi…
  • Wielopole, Wielopole
  • Niech sczezną artyści
  • Nigdy tu już nie powrócę
  • Dziś są moje urodziny
  • Powrót Odysa Tadeusza Kantora. Notatki z prób
  • Próby tylko próby
  • Kantor
  • Kantor was here
  • Zygmunt Molik’s Voice and Body Work: The Legacy of Jerzy Grotowski
  • Nowe historie 1. Ustanawianie historii