Georges Banu

Peter Brook. Ku teatrowi pierwszemu

Przełożył Maciej Kaziński
Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Wrocław 2013

Ta książka opowiada o drodze. O drodze, jaką przebył Peter Brook w teatrze Bouffes du Nord, od Tymona Ateńczyka do Hamleta. Byłem świadkiem tej drogi od jej pierwszego wieczoru. Teraz nadszedł czas, aby ją opisać. Opis podąży torem Brooka i jego zespołu, przywołując wcześniejsze wydarzenia, które rozegrały się tak w Londynie, jak i w innych miejscach. Począwszy od premiery Tymona, będzie się zatrzymywać na chwilach uniesień i opisze to, co trwałe; połączy analizę z bezpośrednim świadectwem. Perspektywę, która ukazuje widok ogólny, połączy z konkretami doświadczenia, pozwalającymi to doświadczenie, choćby częściowo, przywołać. Chodzi o to, aby przypomnieć poszczególne wydarzenia, nie gubiąc przy tym wizji całej drogi – aby objaśnić jej przebieg i etapy; aby przywrócić pamięć olśnień doznanych w sali, która stała się mityczna. Sali, którą wyjątkowy reżyser uczynił zarówno swoim ogniskiem domowym, jak i swoim dziedzictwem. Książka ta żywi się bezpośrednią znajomością drogi Brooka w Bouffes. Brook i Bouffes są nierozdzielni. (fragment książki)

Georges Banu – profesor emerytowany w katedrze teatrologii na Sorbonie (Sorbonne Nouvelle – Paris II) i honorowy przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych, a także współredaktor naczelny pisma „Alternatives théâtrales” i redaktor prowadzący serii „Le Temps du Théâtre” wydawanej przez Actes Sud.

Opublikował szereg ważnych prac poświęconych europejskim reżyserom, zwłaszcza Peterowi Brookowi, Michaelowi Grüberowi, Giorgiowi Strehlerowi, Antoine’owi Vitezowi, Ariane Mnouchkine. Jest autorem trylogii o teatrze i malarstwie: Le Rideau (1997), L’Homme de dos (2000) i Nocturnes (2005) oraz cyklu, na który składają się: L’Oubli (2005), Le Repos (2009) i Nuit (2004). Najbardziej znane prace Banu to: Le Rouge et l’Or. Une poétique du théâtre à l’italienne (1989), Notre théâtre – la Cerisaie (1999), L’acteur qui ne revient pas (1986), La Scène surveillée (2006), Miniatures théoriques (2008) oraz Shakespeare. Le monde est une scène (2009).

Autor notatek, na podstawie których powstała pierwsza wersja tekstu Performer Jerzego Grotowskiego. Wspólnie z Grzegorzem Ziółkowskim przygotował wybór tekstów Petera Brooka, zebranych w tomie Teatr jest tylko formą. O Jerzym Grotowskim (wydanie polskie 2007, wydania angielskie i francuskie 2009, wydanie włoskie 2011, wydanie irańskie 2014).

Laureat medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, polskiego odznaczenia nadawanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

POLECONE EKSPRESEM

  • Dariusz Kosiński, Grotowski. Profanacje
  • Peter Brook, Z Grotowskim. Teatr jest tylko formą
  • Tysiąc i jedna noc. Związki Odin Teatret z Polską
  • Peter Brook. Ku teatrowi pierwszemu
  • Zbigniew Osiński, Jerzy Grotowski’s Journeys to the East
  • Jerzy Grotowski, Teksty zebrane
  • Franco Ruffini, Theatre and Boxing: The Actor Who Flies
  • Grotowski – narracje
  • Spalić dom. Rodowód reżysera
  • „Książę Niezłomny”. Studium i rekonstrukcja spektaklu Jerzego Grotowskiego i Tea
  • Ludwik Flaszen, Grotowski & Company
  • Słowacki/Grotowski. Rekontekstualizacje
  • Książę Niezłomny
  • Dariusz Kosiński, Grotowski. Przewodnik
  • Renata M. Molinari, Dziennik Teatru Źródeł. Polska 1980
  • Katarzyna Osińska, Jewgienij Wachtangow – co zostaje po artyście teatru?
  • Jerzy Grotowski, Ku teatrowi ubogiemu
  • Grzegorz Ziółkowski, Guślarz i eremita. Jerzy Grotowski: od wykładów rzymskich (
  • Richard Schechner, Performatyka. Wstęp
  • Eugenio Barba, Nicola Savarese, Sekretna sztuka aktora. Słownik antropologii tea